Opis
Obraz przedstawia dwie nagie postacie ludzkie, które rozciągają się poziomo w kompozycji: jedna znajduje się w górnej, a druga w dolnej połowie, obie zwrócone w prawo. Ich jasna skóra wyróżnia się na tle świata kwiatów, kół, gwiazd i ornamentalnych pasów. Długie, miedziane i rudoczerwone włosy opadają wokół głów i zlewają się z dekoracyjną siatką wzorów. Między postaciami rozciąga się fryz z falujących form, intensywnych barw i drobnych motywów figuralnych, a kwiaty o białych, niebieskich, żółtych, czerwonych i fioletowych płatkach nadają całości nieustannej dynamiki. W ten sposób postacie ludzkie stają się centrum zmysłowej, bujnej i niezwykle ornamentalnej przestrzeni.
Tytuł, Węże wodne II, umiejscawia scenę w symbolicznej i płynnej przestrzeni, a nie w naturalistycznym pejzażu. Kręte pasma i mnogość organicznych form przywodzą na myśl poruszające się otoczenie, jak gdyby postacie zanurzone były w dekoracyjnym nurcie. Wąż ma bogatą i niejednoznaczną tradycję symboliczną: może wiązać się z przemianą, żywotnością, niebezpieczeństwem i zmysłowością. Tutaj skojarzenie to wpisuje się w wizję metamorfozy, w której postacie, włosy, kwiaty i wzory składają się na tę samą żywą materię. Nie jest to jedna konkretna opowieść, lecz poetycka atmosfera zbudowana wokół połączenia ciała, natury i ornamentu.
Interpretacja ikonograficzna rodzi się z dialogu między serpentynowymi formami przywołanymi w tytule a falistym ruchem środkowych pasów. Ich kręte przebiegi wprowadzają wrażenie płynności, kontrastujące z pozornym bezruchem leżących ciał. Kwiaty i koła tworzą żyzną, otulającą przestrzeń, a gwiazdy, kropki i geometryczne wzory potęgują wrażenie odrębnego, niemal onirycznego świata. Rude włosy pełnią funkcję wizualnego pomostu między anatomią a dekoracją: rozlewają się po powierzchni z taką samą swobodą jak pasy i motywy kwiatowe. Zmysłowość nie wynika więc wyłącznie z nagości, lecz także ze sposobu, w jaki postać ludzka zostaje wchłonięta przez bujne otoczenie.
Pod względem formalnym dzieło ma układ długiego, poziomego fryzu. Dwie jasne postacie wyznaczają kierunek odczytywania kompozycji od lewej do prawej, a ich głowy, umieszczone po prawej stronie, skupiają uwagę wraz z największym nagromadzeniem kwiatów, kół i włosów. Tło nie tworzy naturalistycznej głębi; zamiast tego nakładają się na siebie płaskie, ozdobne powierzchnie, które prowadzą wzrok raz w głąb, raz ku przodowi. Ceglastoczerwień, pomarańcz, oliwkowa zieleń, błękit, fiolet i żółć tworzą żywe kontrasty z kremową bielą ciał i czernią niektórych pasów. Powtarzające się rozety, kropki i geometryczne formy nadają kompozycji rytm, a faliste linie zapobiegają jej sztywności.
W dziele „ Węże wodne II” Gustav Klimt rozwija dekoracyjny język, w którym zmysłowe postacie ludzkie łączą się z płaskimi powierzchniami, geometrycznymi wzorami i motywami organicznymi. Dzieło odzwierciedla napięcie między przedstawieniem ciała a ornamentyką: ciała są rozpoznawalne, ale otaczająca je przestrzeń przekształca je w część rozleglejszej wizualnej tkaniny. Warto zwrócić uwagę na to, jak bladość skóry prowadzi wzrok przez barwny splot oraz jak włosy przedłużają sylwetki ku kwiatom i pasom. W tej ciągłości tkwi siła obrazu: postać, natura i ornament przestają być odrębnymi elementami, tworząc płynną, zmysłową i metamorficzną wizję.
Masz pytania dotyczące naszych reprodukcji obrazów olejnych? Sprawdź nasze najczęściej zadawane pytania.