Açıklama
Eser, kompozisyonun alt üçte birlik bölümünü dikdörtgen bloklardan oluşan bir kümenin kapladığı soyut bir mekân kurgusu sunar. Üst üste binmiş ve basamaklı biçimler hayalî bir mimariyi çağrıştırır: alçak hacimler, dar dikey öğeler, dışarı taşan açık renkli düzlemler ve sağ kenara doğru uzanan küçük, dağınık parçalar görülür. Bu topluluğun üzerinde, yalnızca üst kısımdaki kızılımsı bir şeritle kesintiye uğrayan geniş ve koyu grimsi yeşil bir alan açılır. Sağ üst bölümde, diğer öğelerden ayrı duran; pembe, turuncu, sarı ve mor renkli küçük hücrelerden oluşan oval bir disk süzülür. Başlık olarak Seçilmiş Yer, okumayı sessiz ve neredeyse havada asılı duran bir manzara içinde sınırları belirlenmiş özgün bir mekâna yönlendirir.
Bu, geleneksel anlamda anlatısal bir sahne değil, bir yerin inşasına dair görsel bir düşüncedir. Alt kısımdaki kümelenme, soyut bir yerleşim ya da temel bileşenlerine indirgenmiş bir mimari olarak yorumlanabilir: modüller, sütunlar, platformlar ve duvar parçaları. Çevresindeki mekân belirli bir coğrafyayı betimlemez; bu küçük yapı kümesinin olağanüstü bir varlık kazandığı açık bir bölge işlevi görür. Bu bağlamda başlık, bir kentin ya da haritada tanınabilir bir noktanın adını vermek yerine, mekânsal ve kavramsal bir fikir öne sürer: çevresindeki boşluktan ayrılmış ve kendi konumuyla anlam kazanmış seçilmiş bir yer fikrini.
Ögeler arasındaki ilişki şiirsel bir ikonografi ortaya çıkarır. Mimari bütün, sığınak, yerleşim ya da sınır fikrini yoğunlaştırırken geniş ve koyu arka plan yalıtılmışlık hissini artırır. Kareli disk, boşlukta asılı duran bir karşıtlık unsuru işlevi görür: düzenli hücreleri ve aydınlık renk paleti, göksel bir işaret, uzaktaki bir nesne ya da bütünüyle hayalî bir biçim olarak yorumlanabilecek renkli bir iz oluşturur. Eser, bu öğeyi her türlü gerçekçi açıklamadan uzak tutar ve onu alttaki kütleye karşı dengeli bir varlık hâline getirir. İki kutup arasındaki ayrım —yeryüzündeki yapı ile havada süzülen disk— yön, mesafe ve aidiyet üzerine düşünsel bir okumayı teşvik eder.
Dikey kompozisyon, asimetrik ve son derece hesaplı bir yerleşime dayanır. Görsel ağırlık, tabandaki yatay çizgilerin ve dikdörtgenlerin birikiminin sağlamlık hissi yarattığı alt bölümde yoğunlaşır; ancak dikey öğeler, katılığı önleyen duraklamalar ve yükselişler oluşturur. Geniş boş alan bakışı yukarı yönlendirir ve sağdaki diskin ikincil bir odak işlevi görmesini sağlar. Koyu konturlar, üst üste binen düzlemler ve modüler parçalanma, geleneksel perspektife başvurmadan derinlik oluşturur. Grimsi yeşil ve kızıl kahverenginin karşısında, küçük pembe, turuncu, sarı ve mor vurgular neredeyse ışık saçan bir yoğunluk kazanır. Üstteki kırmızı şerit, renk dengesini tamamlar ve üst bölümle yeryüzündeki taban arasında bir gerilim kurar.
Seçilen Yer’de Paul Klee, geometrik işaretler, dışavurumcu renkler ve simgesel belirsizlik aracılığıyla mekânın şiirsel bir kuruluşuna yaklaşır. Mimari, teknik bir betimleme olarak değil; aynı anda manzarayı, yerleşimi ve düşünceyi çağrıştırabilen biçimlerden oluşan bir dil olarak karşımıza çıkar. Sahne, birkaç bloğun boş bir alanı nasıl bir yere dönüştürdüğünü ve kareli diskin bu mekânı hayalî bir boyuta nasıl genişlettiğini gözlemlemeye davet eder. İki odağın arasındaki mesafeye dikkatle bakmak gerekir: Resim, onları ayıran boşlukta bir biçimler topluluğunu açık, gizemli ve özenle dengelenmiş bir vizyona dönüştürür.
Yağlı boya tablo reprodüksiyonlarımızla ilgili sorularınız mı var? Sıkça sorulan sorular sayfamıza göz atın.