Açıklama
Wassily Kandinsky’nin bu eserinde resim, siyah bir zemin üzerinde asılı duran dikey bir yapı olarak düzenlenmiştir. Uzun, üçgen biçimli büyük bir yeşil form merkezde yer alır ve aşağıya doğru uzanırken, düzensiz dış hatlara ve benekli bir yüzeye sahip beyaz ve gri bir hacim onun üzerine yerleşir. Izgaralar, kareli bantlar ve çapraz şeritler bu iki kütleyi keser; etraflarını eğri çizgiler, dikey fırça izleri ve küçük renk modülleri sarar. Kırmızı, mavi, sarı ve beyaz daireler, merkezdeki mimari yapının çevresine dağılmış vurgular olarak belirir ve eserin enerji alanını yanlara doğru genişletir.
«Yukarı Doğru» anlatısal bir sahne ya da doğrudan tanınabilir bir nesne sunmaz. Konusu geometrik soyutlama alanına aittir: kompozisyon, yükselişi biçimler, ritimler ve renk gerilimleri aracılığıyla kurulan mekânsal bir deneyime dönüştürür. Başlık, iki ana kütleyi birleştiren yükselen eksene bakışı yönlendirir; ancak bu kütleleri bir kuleye, dağa ya da belirli bir figüre indirgemez. Kandinsky ile ilişkilendirilen modern soyut sanat geleneğinde renk, çizgi ve biçim, figüratif temsilden bağımsız hareket edebilir. Bu nedenle eser, bir yerin betimlemesinden çok, hareket hâlindeki bir görsel sistem olarak anlaşılır.
Yeşil yapının dikeyliği ve beyaz hacmin yüksek konumu, büyüme ve mekânsal gerilim hissini güçlendirir. Daireler ve halkalar, daha yoğun yüzeyleri kesintiye uğratıp canlandıran nabız atışlarını andıran ritmik birimler gibi işlev görür. Izgaralar ve çizgisel modüller teknik ve diyagramatik bir mantık ortaya koyarken, sağa doğru uzanan eğriler daha akışkan bir genişleme hissi verir. Siyah arka plan kontrastı artırır ve her biçimin sessiz bir derinlikte asılı duruyormuş gibi görünmesini sağlar. Böylece renkli işaretler, belirli figüratif sembolleri temsil etmez; düzeni, hareketi ve askıda kalma hissini dengeleyen görsel kuvvetler olarak işlev görür.
Kompozisyon, önce boyutu, rengi ve merkezî konumuyla öne çıkan yeşil kütleye yöneltir dikkati. Buradan çapraz şeritler bakışı aşağıya ve yanlara doğru taşırken, beyaz biçim üstte bir karşıtlık unsuru oluşturur. Bazı kenar ve halkalardaki sarı, dağınık kırmızı ve mavilerle birlikte, yeşil, gri ve siyah tonları arasında küçük ışıklı kesintiler yaratır. İnce çizgiler biçimlerin dış hatlarını uzatır ve merkez ile dış mekân arasında bağlantılar kurar. Asimetri, görüntünün durağanlaşmasını önler: Bütün, bakışın önünde sürekli ilerliyor, yükseliyor ve yeniden düzenleniyor gibi görünür.
Bu eser, genel olarak Wassily Kandinsky ile ilişkilendirilen soyut sanat geleneği içinde değerlendirilebilir; bu gelenekte renk, çizgi, biçim ve ritim arasındaki ilişkiler görsel deneyimi şekillendirir. «Yüksekte» adlı eserde bu gelenek, daireler, lekeler, ızgaralar ve eğrisel çizgilerle zenginleştirilmiş, neredeyse mekanik görünümlü bir düzen aracılığıyla ifade edilir. Önemli olan, yeşil biçimin kompozisyonun yükselişini görsel olarak nasıl desteklediğini, beyaz hacmin mekânda ikinci bir düzey açtığını ve siyahın işaretlerin havada süzülüyormuş gibi görünmesini nasıl sağladığını gözlemlemektir. Böylece başlık, yapı ve renk; gerçekçi bir sahneden çok şiirsel bir diyagrama yaklaşan, asılı kalmış bir enerji imgesinde buluşur.
Yağlı boya tablo reprodüksiyonlarımızla ilgili sorularınız mı var? Sıkça sorulan sorular sayfamıza göz atın.